Nog dagelijks worden Palestijnen vermoord zowel in de Gaza-strook als op de Westbank. Israël zet nog steeds alle middelen in om te voorkomen dat Palestina een eigen staat wordt. Het zogenaamde vredesakkoord brengt geen vrede, enkel een blijvende bloedende bezetting. Het Rightsforum in Nederland noemt Trumps ‘Raad van Vrede’ een Raad van Onderwerping. 

Nu dat alle gijzelaars of hun lichamen zijn overgedragen aan Israël zou de tweede stap van het vredesplan in werking moeten treden. Wat zien we:

De schande van Gaza

Martijn Lauwens Uitgever; EPO Uitgeverij, Antwerpen

Meer dan twintig jaar geleden reisde Martijn Lauwens voor het eerst naar Israël. Hij raakte meteen gefascineerd: ‘Dit leek een land met een hartslag, een stuwende kracht die iedereen bezielde.’ Maar gaandeweg, door er vaak terug te keren en door met een open blik alles te willen ontdekken, leerde hij ook ‘de andere kant’ kennen. En begreep hij hoe fundamenteel uit evenwicht de hele situatie in Israël-Palestina is.

Vandaag is hij diep verontwaardigd over de waanzinnige gruwel die Israël over de Gazastrook heeft uitgestort. Over hoe decennia van onderdrukking en ontmenselijking zijn uitgemond in een genocide. En over hoe onze leiders dat allemaal hebben laten gebeuren.

Via persoonlijke anekdotes toont de auteur het bredere plaatje, hij documenteert feiten en vertelt verhalen. Dit is geen typisch geschiedenisboek maar een essay, een tirade en een duik in de waanzin. Het is bedoeld voor wie kwaad is, maar evengoed voor wie twijfelt. Centraal staat deze boodschap: eens je het onrecht gezien hebt, kan je het nooit meer ont-zien.

Op 5 november verschijnt in De Standaard een artikel van Patrick Loobuyck onder de titel “Waarom we niet betogen tegen de gruwel in Soedan: er valt niets te winnen aan ideologische identiteit”.  Patrick Loobuyck is godsdienstwetenschapper, moraalfilosoof en hoogleraar aan de Universiteit van Antwerpen. 

Alhoewel hij het protest tegen Israëlisch geweld ook ziet als een uiting van solidariteit legt hij toch de nadruk op het protest als vorm van morele positionering. We willen deugdzame eigenschappen tonen, het is een vorm van selectieve verontwaardiging. 

Dimitri Van Den Meerssche is is professor aan Queen Mary University in Londen, gespecialiseerd in internationaal recht, reageerde op facebook. Volgens hem is de kritiek van Loobuyck een een herverpakking van een zeer oude kritiek op bewegingen voor dekolonisering als louter identitair en selectief in mededogen en verontwaardiging. Loobuyck erkent wel dat er een verschil is op gebied van intensiteit en maatschappelijke mobilisatie tussen enerzijds het protest tegen de genocide in Gaza en de “gruwel in Soedan”. Maar dit toeschrijven aan onze herkenbaarheid met de Palestijnen of aan het laten zien van onze deugdzaamheid,  raakt kant nog wal.