Mogen onze

keuzes in 2026 een weerspiegeling zijn van

onze hoop, niet onze angsten

(Nelson Mandela)

De schade bij een overstroming, en zeker als het water 14 dagen in de huizen blijft staan, is enorm. De totale impact op de bevolking is niet in cijfers uit te drukken. De private financiële gevolgen van de dijkbreuk van 3 januari 1976 In Ruisbroek werden geschat op 750 miljoen Belgische frank. De toenmalige burgemeester van Ruisbroek Omer De Pauw en ook het Bijstandscomité van Ruisbroek gingen in 1979 ervan uit dat gemiddeld 80% van de individuele schade op één of andere manier vergoed was. Dat liep niet van een leien dak. Verschillende vormen van solidariteit waren wel bepalend. 

Een slechte start.

Als men vandaag terugblikt op de gebeurtenissen van toen kijkt men vooral naar het dramatisch gehalte van de overstroming. Hoe de mensen dit ervaarden. Terecht. De ontreddering was groot. De verbijstering nam nog toe toen de geteisterden beseften dat de overheid veel beloofde maar dat er buiten een provinciaal rampenfonds met enkele miljoenen in kas, niets voorzien was voor rampen zoals deze.
Hoe is het dan mogelijk dat de schadevergoeding niet op een sisser afliep? Zo zag het er nochtans in de eerste maanden wel naar uit.
Ambtenaren van openbare werken die tussen januari en mei langs kwamen voor een eerste schadeverslag hadden geen duidelijke richtlijnen. En al zeker geen wettelijke richtlijnen. Een rampenwet bestond nog niet. Meerdere partijen betaalden sommen uit als ‘voorschotten’ of schadepremie. Het provinciaal rampenfonds, Caritas Catholica, Rode Kruis en Hulpfonds SOS Ruisbroek waren de belangrijkste. De meeste van deze partijen werden al dan niet volledig door giften gefinancierd.  Het gebrek aan duidelijke ontbrekende criteria leidde tot een algemeen gevoel van willekeur. Op die manier werden tientallen miljoenen uitbetaald.

Solidariteit als eerste hulp.

Bedrijven zagen de bui al hangen. Een tiental onder hen stelden de staat verantwoordelijk en eisten een volledige vergoeding op basis van het burgerlijk wetboek.

• Gaza wordt opnieuw geteisterd door overstromingen. “Het was te verwachten; dit was geen ongeluk, het was een tragedie die volledig voorkomen had kunnen worden. De verwoestende beelden van ondergelopen tenten en ingestorte gebouwen in Gaza die de afgelopen dagen te zien waren, kunnen niet alleen worden toegeschreven aan ‘slecht weer’. Ze zijn het voorspelbare gevolg van de voortdurende genocide door Israël en het opzettelijke beleid om de toegang van materiaal voor onderdak en reparaties voor de ontheemde mensen te blokkeren”, aldus Erika Guevara Rosas van Amnesty International. 

• Op 27 december 2024 viel het Israëlische leger het Kamal Adwan-ziekenhuis binnen. Dit was het laatste werkende ziekenhuis in Noord-Gaza. Ze namen kinderarts en directeur Hussam Abu Safiya mee terwijl hij zijn patiënten verzorgde. Hij zit nu nog altijd vast in een Israëlische cel. https://www.amnesty.nl/forms/email-israel-safiya

• Unicief op 22/12/2025: "De situatie in de Gazastrook is mensonterend. Twee jaar van bombardementen en gevechten hebben geleid tot catastrofale verwoesting, en onvoorstelbare littekens achtergelaten bij de bevolking. Ondanks het staakt-het-vuren is het gevaar nog niet geweken, want kinderen sterven nog elke dag van de honger, drinken vervuild water, en medische hulp is nauwelijks beschikbaar."

De schande van Gaza

Martijn Lauwens Uitgever; EPO Uitgeverij, Antwerpen

Meer dan twintig jaar geleden reisde Martijn Lauwens voor het eerst naar Israël. Hij raakte meteen gefascineerd: ‘Dit leek een land met een hartslag, een stuwende kracht die iedereen bezielde.’ Maar gaandeweg, door er vaak terug te keren en door met een open blik alles te willen ontdekken, leerde hij ook ‘de andere kant’ kennen. En begreep hij hoe fundamenteel uit evenwicht de hele situatie in Israël-Palestina is.

Vandaag is hij diep verontwaardigd over de waanzinnige gruwel die Israël over de Gazastrook heeft uitgestort. Over hoe decennia van onderdrukking en ontmenselijking zijn uitgemond in een genocide. En over hoe onze leiders dat allemaal hebben laten gebeuren.

Via persoonlijke anekdotes toont de auteur het bredere plaatje, hij documenteert feiten en vertelt verhalen. Dit is geen typisch geschiedenisboek maar een essay, een tirade en een duik in de waanzin. Het is bedoeld voor wie kwaad is, maar evengoed voor wie twijfelt. Centraal staat deze boodschap: eens je het onrecht gezien hebt, kan je het nooit meer ont-zien.